İnsana nəsihət yox, ünsiyyət lazımdır

Kimsə ürəyini bizə açanda çox vaxt cavab verməyə tələsirik. “Belə et”, “elə etmə”, “mən sənin yerinə olsam…” kimi nəsihətlər arxa-arxaya gəlir.

Halbuki açılan ürək cavab yox, anlayış axtarır.

İnsan sadəcə anlaşılmaq istəyir. Bir baxış, bir “səni başa düşürəm” – bəzən ən böyük kömək elə budur.

Nəsihət, əlbəttə, pis deyil. Amma onun da öz yeri, öz vaxtı var. Yersiz deyilən öyüd qapını döymədən içəri girən qonağa bənzəyir – gözlənilməz və yöndəmsiz. Ən dəyərli nəsihət isə dinlədikdən sonra deyiləndir. O zaman söz havada qalmır, ürəyə çatır.

Yaxşı dinləyən insan qarşısındakının əsl ehtiyacını görür: bəzən bir sözə, bəzən sadəcə bir həmdəmə. Çünki insana veriləcək ən böyük hədiyyə çox zaman bir məsləhət yox, bölünməmiş diqqətdir.

Çətin anda insana təkcə problemini həll edən yox, həm də yanında qalan biri lazımdır.

Bəzən susmaq laqeydlik yox, ən səmimi cavabdır. Çünki susmaq qarşındakına deyir: “Tələsmirəm. Fikrim səndədir”.

Nəsihət bəzən araya divar çəkir. Ünsiyyət isə körpü qurur. Fərq də elə buradadır.

İllər öncə bir cümlə yazmışdım, bu gün də ona inanıram:

İnsanların bir-birindən gözləntisi nəsihət deyil, ünsiyyətdir. Ünsiyyəti zəif olanın nəsihəti də kəsərsiz olar.

 Bəs sizə həyatda ən çox kim kömək edib – sizə nəsihət verən, yoxsa sizi səbirlə dinləyən biri?